Toegewijde Huisvrouw in Lakleer – Wanneer Gehoorzaamheid Zo Glanzend Klinkt. Ik kniel niet altijd. Maar wanneer de stofzuiger zoemt en ik in deze strakke zwarte outfit geperst zit, voelt het bijna alsof. Alsof ik mezelf klein maak. Voor de taak. Voor de orde. Voor degene die er misschien nu niet is, maar die nog steeds toekijkt – in mijn gedachten tenminste. Vandaag heb ik me speciaal aangekleed om te gehoorzamen. De lakleren bh duwt mijn borsten omhoog tot ze bijna barsten van gehoorzaamheid. De gouden gespen zijn als kleine slotjes – ze houden alles op zijn plaats en herinneren me eraan: Je bent hier om te dienen. De legging kleeft zo strak aan mijn benen dat elke stap een kleine vernedering is. Strak. Glanzend. Onbuigzaam. Net als de regels die ik mezelf heb opgelegd. Ik stofzuig de vloer alsof het het belangrijkste ter wereld is. Langzaam. Grondig. Met mijn hoofd naar beneden. De slang in mijn hand voelt zwaar aan, bijna als een riem. Ik buig dieper voorover dan nodig is – net genoeg zodat het latex uitrekt, net genoeg zodat de stof kraakt, en ik besef hoe weinig controle ik eigenlijk heb. De stapels wasgoed, de emmers, de chaos – alles getuigt van mijn toewijding. Ik maak niet schoon omdat ik moet. Ik doe het omdat het goed voelt, om mezelf klein en nuttig te maken. Zo nu en dan pauzeer ik. Adem in. Voel de warmte onder de stof. Het vocht dat zich verzamelt omdat gehoorzaamheid me nat maakt. Omdat de wetenschap dat dit precies is hoe ik eruitzie – onderdanig, stralend, klaar – me vanbinnen doet trillen. Ik ben geen prinses. Ik ben degene die schoonmaakt. Degene die knielt. Degene die gehoorzaamt, zelfs als niemand het zegt. En wanneer de stofzuiger eindelijk stopt… dan kniel ik echt. Voor de spiegel. Ik streel het latex alsof ik mezelf streel – dankbaar, vernederd, opgewonden. Dankjewel voor dit moment waarop ik gewoon een huisvrouw kan zijn. Onderdanig. Stralend. De jouwe. Jouw Stella_Mind
