Stel je voor dat je vlak naast me ligt... zo dichtbij dat je mijn kalme adem op je huid voelt. Mijn blik is gesloten, mijn lichaam ontspannen, maar dit vredige moment is bedrieglijk. Want als ik mijn ogen open, verandert alles. Dan draai ik me langzaam naar je toe, streel je huid met mijn vingertoppen en neem bewust de tijd. Geen enkel gehaast moment, geen woord te veel... alleen deze spanning tussen ons, die met elke seconde intenser wordt. Je weet dondersgoed dat ik daar niet zomaar lig; ik geniet ervan je te laten wachten. Mijn haar valt over mijn schouder, mijn lippen komen plotseling gevaarlijk dicht bij je nek, en terwijl ik me tegen je aan nestel, besef je hoe deze stille nabijheid verandert in iets dat je niet meer loslaat. Dit zachte, zoete gevoel van verlangen... precies wanneer je het het minst verwacht. En hoe langer je naar me kijkt, hoe duidelijker het wordt: ik ben zeker niet zo onschuldig als ik hier lijk...❣️
